Wed 12 Aug
Nuovalingua.
All cards
Scheda 23A1· 20 min

L'indicativo presente

The present tense
Cel komunikacyjny (QCER A1): potrafię mówić o tym, co robię teraz i regularnie, opisać siebie i innych, swoją pracę, zwyczaje i upodobania, zadawać proste pytania o teraźniejszość. Umiem powiedzieć „parlo italiano”, „lavoro a Roma”, „abito in Polonia”, „sono studente”, „ho fame”, „vado al lavoro”, „faccio colazione”, „vengo da Cracovia”, „posso aiutare?”, „voglio un caffè”, „devo studiare”. To deskryptor „can-do”: radzę sobie w codziennej komunikacji w teraźniejszości — przedstawiam się, opowiadam o rutynie, pytam i odpowiadam o czynnościach.

Leggi questa presentazione: «Ciao! Mi chiamo Anna, **sono** polacca e **abito** a Varsavia. **Studio** medicina e **lavoro** in un bar. La mattina **prendo** il caffè, poi **vado** all'università. **Ho** due fratelli: uno **fa** l'ingegnere, l'altro **finisce** il liceo. La sera **leggo** un libro o **guardo** un film. Nel weekend **voglio** riposare, ma a volte **devo** studiare. **Capisci** l'italiano? Io lo **parlo** ancora poco, ma **vengo** in Italia per imparare!» Hai notato le terminazioni? **abit-o**, **studi-o**, **prend-o**, **legg-o**: tutte in **-o** perché parlo di me (io). E poi **fa**, **vado**, **vengo**, **voglio**, **devo**: sono verbi irregolari, ma utilissimi. Questo è l'indicativo presente.

Tryb oznajmujący w czasie teraźniejszym (indicativo presente) to podstawa całej komunikacji — mówisz nim o tym, co robisz teraz, co robisz zwykle i co jest faktem. Po włosku czasowniki dzielą się na TRZY grupy (koniugacje) według końcówki bezokolicznika: **-are** (parlare), **-ere** (prendere), **-ire** (dormire). Wewnątrz grupy „-ire” jest podgrupa z wrostkiem **-isc-** (capire → capisco). Dla Polaka są tu trzy dobre i jedna trudna wiadomość. DOBRE: (1) jeden włoski czas teraźniejszy odpowiada polskiemu „robię” I „robię właśnie” — nie ma osobnej formy ciągłej; (2) każda osoba ma własną, charakterystyczną końcówkę, więc — i to KLUCZOWE — zaimek osobowy (io, tu, lui) zwykle POMIJAMY, bo końcówka już mówi, kto wykonuje czynność; (3) zasada jest regularna i przewidywalna. TRUDNA: najczęstsze czasowniki (essere, avere, andare, fare, venire, potere, volere, dovere) są nieregularne — musisz je po prostu zapamiętać, bo użyjesz ich w każdej rozmowie. Najpierw obejrzysz formy w kontekście, spróbujesz odkryć wzór, potem go potwierdzimy.

1. Tre coniugazioni regolari: -are, -ere, -ire

Włoski bezokolicznik zawsze kończy się na **-are**, **-ere** lub **-ire**. Żeby utworzyć czas teraźniejszy, odcinamy końcówkę bezokolicznika (zostaje TEMAT, np. parl-, prend-, dorm-) i dodajemy końcówkę osobową. Spójrz na wzór: dla wszystkich trzech grup pierwsza osoba (io) kończy się na **-o**, a druga (tu) na **-i** — to się nie zmienia! Różnice są głównie w 3. osobie i w liczbie mnogiej. Zauważ, że końcówka 1. os. l. mn. „noi” jest dla wszystkich grup taka sama: **-iamo** (parl**iamo**, prend**iamo**, dorm**iamo**). I najważniejsze dla Polaka: skoro końcówka jednoznacznie pokazuje osobę, zaimek (io, tu…) jest zbędny — mówimy po prostu **parlo**, **prendi**, **dormiamo**.

Koniugacja regularna — parlare / prendere / dormire
Osoba-are: parlare-ere: prendere-ire: dormire
ioparl**o**prend**o**dorm**o**
tuparl**i**prend**i**dorm**i**
lui / leiparl**a**prend**e**dorm**e**
noiparl**iamo**prend**iamo**dorm**iamo**
voiparl**ate**prend**ete**dorm**ite**
loroparl**ano**prend**ono**dorm**ono**
  • **Parlo** polacco e un po' d'italiano. — Mówię po polsku i trochę po włosku. (parl-o (io) — bez zaimka „io”!)
  • Marco **prende** sempre il treno delle otto. — Marco zawsze jedzie pociągiem o ósmej. (prend-e (lui))
  • I bambini **dormono** già. — Dzieci już śpią. (dorm-ono (loro))
  • Stasera **guardiamo** un film insieme. — Dziś wieczorem oglądamy razem film. (guard-iamo (noi) — -iamo jest wspólne dla wszystkich grup)
Mnemonika końcówek: io zawsze -O, tu zawsze -I, noi zawsze -IAMO. To trzy stałe punkty we wszystkich grupach. Resztę różnicuje samogłoska tematyczna: w „-are” dominuje A (parla, parlano), w „-ere/-ire” E/O (prende, prendono).

2. Verbi in -ire con -isc-: capire, finire, preferire

Część czasowników na **-ire** wstawia między temat a końcówkę dodatkowy wrostek **-isc-** — ale UWAGA: tylko w trzech osobach liczby pojedynczej i w 3. os. l. mn. (io, tu, lui, loro), NIGDY w „noi” i „voi”. To słynna grupa „verbi in -isc-”: capire (rozumieć), finire (kończyć), preferire (woleć), pulire (sprzątać), spedire (wysyłać), costruire (budować). Porównaj z czasownikiem „czystym -ire” (jak dormire, partire, aprire): formy „noi/voi” są identyczne w obu typach, różnią się tylko pozostałe. Niestety nie ma reguły, który czasownik na -ire należy do której grupy — trzeba zapamiętać. Na szczęście najczęstsze z grupy -isc- to capire i finire, których użyjesz codziennie.

capire (-isc-) kontra dormire (bez -isc-)
Osobacapire (-isc-)dormire (bez)
iocap**isc**odormo
tucap**isc**idormi
lui / leicap**isc**edorme
noicapiamodormiamo
voicapitedormite
lorocap**isc**onodormono
  • Non **capisco** questa parola. — Nie rozumiem tego słowa. (cap-isc-o (io))
  • A che ora **finisci** di lavorare? — O której kończysz pracę? (fin-isc-i (tu))
  • **Preferiamo** il mare alla montagna. — Wolimy morze od gór. (NOI bez -isc-: prefer-iamo)
  • Loro **preferiscono** restare a casa. — Oni wolą zostać w domu. (prefer-isc-ono (loro))
Zasada „rombu”: wrostek -isc- pojawia się w czterech osobach układających się jak romb — io, tu, lui i loro (czyli wszystkie poza środkowymi noi/voi). Powtarzaj: capisco, capisci, capisce… capiamo, capite… capiscono.

3. Irregolari di base: essere e avere

Dwa absolutnie najważniejsze czasowniki to **essere** (być) i **avere** (mieć). Są całkowicie nieregularne i trzeba je znać na pamięć, bo używasz ich nieustannie — także jako czasowniki posiłkowe w czasach przeszłych. Uwaga na pisownię: forma 3. os. „essere” to **è** Z AKCENTEM (czasownik „jest”), a samo „e” bez akcentu to spójnik „i”! Druga pułapka kalkowa: po polsku „mam 20 lat / jestem głodny / jest mi zimno”, a po włosku stany wyrażamy często przez „avere”: **ho** fame (jestem głodny, dosł. „mam głód”), **ho** 20 anni (mam 20 lat), **ho** freddo (jest mi zimno), **ho** sete (chce mi się pić). Nie mów „sono fame”!

essere (być) i avere (mieć)
Osobaessereavere
io**sono****ho**
tu**sei****hai**
lui / lei**è****ha**
noi**siamo****abbiamo**
voi**siete****avete**
loro**sono****hanno**
  • **Sono** italiano e **ho** trent'anni. — Jestem Włochem i mam trzydzieści lat. (io sono… io ho… — uwaga: „ho 30 anni”, nie „sono 30 anni”!)
  • Maria **è** stanca e **ha** sonno. — Maria jest zmęczona i jest senna (chce jej się spać). (è z akcentem (jest) ≠ e (i))
  • **Abbiamo** fame: andiamo a mangiare? — Jesteśmy głodni — idziemy coś zjeść? (ho/abbiamo fame, nie „sono fame”)
  • Loro **sono** a casa e **hanno** un cane. — Oni są w domu i mają psa. (io sono i loro sono mają tę samą formę — osobę rozpoznasz z kontekstu)
Pisownia, której nie wolno pomylić: „è” (jest, z akcentem) vs „e” (i). „Marco è alto e magro” = Marco jest wysoki I chudy. Pomyłka tutaj to najczęstszy błąd ortograficzny Polaków.

4. Verbi di movimento e azione: andare, fare, venire

Trzy nieregularne, ale bardzo częste: **andare** (iść/jechać — DOKĄD), **venire** (przychodzić — SKĄD / do mówiącego), **fare** (robić). „Andare” łączy się z przyimkiem ruchu: vado **a** scuola, vado **in** Italia, vado **dal** medico. „Fare” to czasownik-wytrych: fare colazione (jeść śniadanie), fare la spesa (robić zakupy), fare una domanda (zadać pytanie), fare il medico (być lekarzem z zawodu). Zauważ, że „fare” i „dovere/sapere” mają nieregularne „noi/voi” (facciamo, fate), a 3. os. l. mn. często kończy się na -nno (vanno, fanno, hanno) — z podwójnym „n”.

andare (iść), fare (robić), venire (przychodzić)
Osobaandarefarevenire
io**vado****faccio****vengo**
tu**vai****fai****vieni**
lui / lei**va****fa****viene**
noi**andiamo****facciamo****veniamo**
voi**andate****fate****venite**
loro**vanno****fanno****vengono**
  • **Vado** a lavoro in autobus. — Jadę do pracy autobusem. (andare + a/in (kierunek))
  • Che lavoro **fai**? — **Faccio** l'insegnante. — Co robisz (kim jesteś z zawodu)? — Jestem nauczycielem. (fare il/la + zawód)
  • **Vengo** da Cracovia, in Polonia. — Pochodzę z Krakowa, z Polski. (venire da (pochodzenie / skąd))
  • Stasera (loro) **vanno** al cinema. — Dziś wieczorem idą do kina. (vanno — z podwójnym „n”)
Pamiętaj o kierunku: ANDARE = oddalam się (vado a casa = idę do domu), VENIRE = zbliżam się do rozmówcy/miejsca mówienia (vengo da te = przyjdę do ciebie). To rozróżnienie jest ostrzejsze niż w polskim „iść/przyjść”.

5. I verbi modali: potere, volere, dovere (+ infinito)

Trzy czasowniki modalne wyrażają możliwość, chęć i konieczność: **potere** (móc / mieć możliwość), **volere** (chcieć), **dovere** (musieć / być zobowiązanym). KLUCZOWA zasada: po czasowniku modalnym następuje BEZOKOLICZNIK (forma na -are/-ere/-ire), tak jak po polsku „chcę ROBIĆ”, „muszę IŚĆ”. Nie odmieniamy drugiego czasownika! „Voglio mangiare” (chcę zjeść), „devo studiare” (muszę się uczyć), „posso entrare?” (mogę wejść?). „Posso?” samo w sobie znaczy uprzejme „czy mogę / można?”. „Vorrei” (chciałbym) to grzeczna forma od volere — bardzo przydatna w sklepie i restauracji.

potere (móc), volere (chcieć), dovere (musieć)
Osobapoterevoleredovere
io**posso****voglio****devo**
tu**puoi****vuoi****devi**
lui / lei**può****vuole****deve**
noi**possiamo****vogliamo****dobbiamo**
voi**potete****volete****dovete**
loro**possono****vogliono****devono**
  • **Posso** chiedere una cosa? — Czy mogę o coś zapytać? (potere + bezokolicznik (chiedere))
  • **Voglio** imparare l'italiano bene. — Chcę dobrze nauczyć się włoskiego. (volere + bezokolicznik (imparare))
  • Oggi **devo** lavorare fino a tardi. — Dzisiaj muszę pracować do późna. (dovere + bezokolicznik (lavorare))
  • **Vorrei** un caffè, per favore. — Poproszę kawę (chciałbym kawę). (vorrei — grzeczne „chciałbym”, forma od volere)
Schemat: MODAL (odmieniony) + BEZOKOLICZNIK. Uwaga na akcent: 3. os. „potere” to „può” (z akcentem!). I nie myl „voglio” (chcę, od volere) z „vado” (idę, od andare) — brzmią podobnie, ale to dwa różne czasowniki.

🇮🇹 Your language ↔ Italian

Jeden czas zamiast dwóch: brak formy ciągłej
Polski rozróżnia czasem aspekt, a angielski ma „I work / I am working”. Włoski czas teraźniejszy „parlo” znaczy JEDNOCZEŚNIE „mówię (zwykle)” i „mówię (właśnie teraz)”. Nie tłumacz polskiego „właśnie robię” osobną konstrukcją — wystarczy zwykły presente. (Istnieje „sto parlando” dla podkreślenia trwania, ale to nadbudowa, nie obowiązek.)
Cosa fai? — **Studio**. — Co robisz (teraz)? — Uczę się. — to samo „studio” znaczy też „uczę się (na ogół)”.
Zaimek osobowy zwykle POMIJAMY
W polskim też często pomijamy zaimek („idę”, nie „ja idę”), ale po polsku formy bywają mylące. Po włosku każda osoba ma odrębną końcówkę, więc „io, tu, lui, lei, noi, voi, loro” dodajemy TYLKO dla podkreślenia lub kontrastu. Mówienie „io parlo, io vado, io ho” brzmi nienaturalnie — wystarczy „parlo, vado, ho”.
**Vado** al cinema, e tu? — Anch'**io**. — Idę do kina, a ty? — Ja też. — „io” pojawia się tylko dla kontrastu.
Stany przez „avere”, nie „essere”
Po polsku „jestem głodny / głodna”, „mam ochotę”, „jest mi zimno”. Po włosku wiele takich stanów wyraża się przez czasownik AVERE (mieć) + rzeczownik: ho fame, ho sete, ho freddo, ho caldo, ho sonno, ho paura, ho ragione (mam rację), ho voglia di (mam ochotę na). Kalka „sono fame” jest błędna.
**Ho** sete, **ho** caldo e **ho** voglia di un gelato. — Chce mi się pić, jest mi gorąco i mam ochotę na lody.

Common mistakes

Io sono 25 anni. → Io ho 25 anni. / Ho 25 anni.
Wiek wyrażamy przez AVERE (mieć), nie ESSERE: „ho 25 anni” = mam 25 lat. To kalka z polskiego „jestem” / z angielskiego „I am”.
Marco e alto. → Marco è alto.
„è” (jest, czasownik) musi mieć akcent. Bez akcentu „e” to spójnik „i”. To najczęstszy błąd ortograficzny — pisz zawsze „è” gdy znaczy „jest”.
Noi capisciamo. → Noi capiamo.
Wrostek -isc- NIE pojawia się w osobach „noi” i „voi”. Poprawnie: capiamo, capite (bez -isc-), ale capisco, capisci, capisce, capiscono (z -isc-).
Voglio mangio una pizza. → Voglio mangiare una pizza.
Po czasowniku modalnym (volere, potere, dovere) używamy BEZOKOLICZNIKA, nie formy odmienionej: „voglio mangiare”, nie „voglio mangio”.
Loro parlono italiano. → Loro parlano italiano.
W koniugacji -are 3. os. l. mn. brzmi -ANO (parlano), a -ONO jest dla -ere/-ire (prendono, dormono). Nie mieszaj końcówek między grupami.

Vocabulary

parlare— mówić, rozmawiać (-are)
lavorare— pracować (-are)
abitare— mieszkać (-are)
prendere— brać, jeść/pić (np. kawę) (-ere)
leggere— czytać (-ere)
dormire— spać (-ire)
capire (capisco)— rozumieć (-ire, -isc-)
finire (finisco)— kończyć (-ire, -isc-)
preferire (preferisco)— woleć (-ire, -isc-)
il lavoro— praca
lo studente / la studentessa— student / studentka
ogni giorno— codziennie, każdego dnia
Nuovalingua · © 2026 Nuovalingua · Tutti i diritti riservati

Materiale didattico di proprietà intellettuale di Nuovalingua. Uso riservato agli utenti registrati per fini di studio personale. È vietata la riproduzione, distribuzione, pubblicazione o rivendita, totale o parziale, senza autorizzazione scritta. L'uso è soggetto ai Termini e Condizioni. Terms and Conditions.

Ask Nova
Something unclear? Ask a question about this card.