«Penso che tu abbia ragione»: congiuntivo w zdaniach podrzędnych
Nie jak się tworzy, ale KIEDY się go używa: czasowniki, które go wymagają (opinia, wola, wątpliwość, emocja), spójniki, które go żądają, i podstawowa zgodność czasów.
Pierwsza strona · rodziny wyzwalaczy
Gdy zdanie główne wymaga congiuntivo
: Ta karta nie uczy cię tworzenia congiuntivo (formy znajdziesz w osobnej karcie): uczy cię, KIEDY go używać. Congiuntivo żyje niemal zawsze w zdaniu podrzędnym, po «che». Nie wybierasz go przypadkiem: przywołuje go zdanie główne. Jeśli zdanie główne wyraża subiektywność — opinię, pragnienie, wątpliwość, emocję — wtedy zdanie podrzędne idzie w congiuntivo. Jeśli wyraża pewność, zostaje indicativo.
Opinione (penso, credo, immagino, mi sembra)
Penso che sia veroCredo che tu abbia ragioneMi sembra che non stia bene
Volontà e desiderio (voglio, spero, desidero, preferisco)
Voglio che tu vengaSpero che arrivino prestoPreferisco che restiate qui
Dubbio e incertezza (dubito, non credo, non sono sicuro)
Dubito che capiscaNon credo che sia a casaNon sono sicuro che parta
Emozione (sono felice, mi dispiace, ho paura, temo)
Sono felice che tu sia quiMi dispiace che non vengaTemo che piova
Giudizio impersonale (è importante, è strano, bisogna, può darsi)
È importante che studiÈ strano che non rispondaPuò darsi che faccia tardi
Regola d'oro
Patrz zawsze na czasownik zdania GŁÓWNEGO, nie podrzędnego. To on decyduje. Subiektywność (opinia, wola, wątpliwość, emocja, ocena) → congiuntivo. Pewność i stwierdzenie (so, vedo, è vero, è ovvio) → indicativo. Congiuntivo nie jest «bardziej elegancki»: to gramatyczna konsekwencja tego, co mówisz w zdaniu głównym.
Serve un secondo soggetto
Congiuntivo z «che» pojawia się, gdy oba czasowniki mają RÓŻNE podmioty: «(io) penso che (tu) abbia ragione». Jeśli podmiot jest ten sam, nie używa się «che + congiuntivo», lecz «di + bezokolicznik»: «Penso di avere ragione», «Spero di arrivare in tempo». To błąd numer jeden: miej go na oku.
Zapytaj Novę
Coś niejasne? Zadaj pytanie o tę kartę.