Grammatica italiana

L'indicativo presente

Tryb oznajmujący w czasie teraźniejszym (indicativo presente) to podstawa całej komunikacji — mówisz nim o tym, co robisz teraz, co robisz zwykle i co jest faktem. Po włosku czasowniki dzielą się na TRZY grupy (koniugacje) według końcówki bezokolicznika: **-are** (parlare), **-ere** (prendere), **-ire** (dormire). Wewnątrz grupy „-ire” jest podgrupa z wrostkiem **-isc-** (capire → capisco). Dla Polaka są tu trzy dobre i jedna trudna wiadomość. DOBRE: (1) jeden włoski czas teraźniejszy odpowiada polskiemu „robię” I „robię właśnie” — nie ma osobnej formy ciągłej; (2) każda osoba ma własną, charakterystyczną końcówkę, więc — i to KLUCZOWE — zaimek osobowy (io, tu, lui) zwykle POMIJAMY, bo końcówka już mówi, kto wykonuje czynność; (3) zasada jest regularna i przewidywalna. TRUDNA: najczęstsze czasowniki (essere, avere, andare, fare, venire, potere, volere, dovere) są nieregularne — musisz je po prostu zapamiętać, bo użyjesz ich w każdej rozmowie. Najpierw obejrzysz formy w kontekście, spróbujesz odkryć wzór, potem go potwierdzimy.

‹ Grammatica italiana

Livello: A1 · 20 min di studio

Leggi questa presentazione: «Ciao! Mi chiamo Anna, **sono** polacca e **abito** a Varsavia. **Studio** medicina e **lavoro** in un bar. La mattina **prendo** il caffè, poi **vado** all'università. **Ho** due fratelli: uno **fa** l'ingegnere, l'altro **finisce** il liceo. La sera **leggo** un libro o **guardo** un film. Nel weekend **voglio** riposare, ma a volte **devo** studiare. **Capisci** l'italiano? Io lo **parlo** ancora poco, ma **vengo** in Italia per imparare!» Hai notato le terminazioni? **abit-o**, **studi-o**, **prend-o**, **legg-o**: tutte in **-o** perché parlo di me (io). E poi **fa**, **vado**, **vengo**, **voglio**, **devo**: sono verbi irregolari, ma utilissimi. Questo è l'indicativo presente.

Tre coniugazioni regolari: -are, -ere, -ire

Włoski bezokolicznik zawsze kończy się na **-are**, **-ere** lub **-ire**. Żeby utworzyć czas teraźniejszy, odcinamy końcówkę bezokolicznika (zostaje TEMAT, np. parl-, prend-, dorm-) i dodajemy końcówkę osobową. Spójrz na wzór: dla wszystkich trzech grup pierwsza osoba (io) kończy się na **-o**, a druga (tu) na **-i** — to się nie zmienia! Różnice są głównie w 3. osobie i w liczbie mnogiej. Zauważ, że końcówka 1. os. l. mn. „noi” jest dla wszystkich grup taka sama: **-iamo** (parl**iamo**, prend**iamo**, dorm**iamo**). I najważniejsze dla Polaka: skoro końcówka jednoznacznie pokazuje osobę, zaimek (io, tu…) jest zbędny — mówimy po prostu **parlo**, **prendi**, **dormiamo**.

Koniugacja regularna — parlare / prendere / dormire
Osoba-are: parlare-ere: prendere-ire: dormire
ioparl**o**prend**o**dorm**o**
tuparl**i**prend**i**dorm**i**
lui / leiparl**a**prend**e**dorm**e**
noiparl**iamo**prend**iamo**dorm**iamo**
voiparl**ate**prend**ete**dorm**ite**
loroparl**ano**prend**ono**dorm**ono**
  • **Parlo** polacco e un po' d'italiano. — Mówię po polsku i trochę po włosku.
  • Marco **prende** sempre il treno delle otto. — Marco zawsze jedzie pociągiem o ósmej.
  • I bambini **dormono** già. — Dzieci już śpią.
  • Stasera **guardiamo** un film insieme. — Dziś wieczorem oglądamy razem film.

Continua a imparare gratis

Questa è un’anteprima. Registrati gratis per la lezione completa, gli esempi, gli esercizi e la correzione AI.

Registrati gratis