Italian grammar

Modal verbs

Czasowniki modalne (po włosku verbi servili = „czasowniki służebne”, bo „służą” innemu czasownikowi) to DOVERE (musieć / być powinnym), POTERE (móc — mieć możliwość lub pozwolenie) i VOLERE (chcieć). Działają jak polskie „muszę / mogę / chcę”: po nich stawiamy DRUGI czasownik w bezokoliczniku (infinito): devo studiare, posso entrare, voglio dormire. To znana Ci konstrukcja — Polak intuicyjnie ją rozumie. Dochodzi czwarty czasownik, SAPERE, który w jednym ze znaczeń = „umieć / potrafić” (mieć wyuczoną umiejętność) i wtedy też łączy się z bezokolicznikiem: so nuotare (umiem pływać). Uwaga: nie myl „so” (umiem coś robić) z „posso” (mogę / mam pozwolenie)! Na poziomie A2 musisz opanować trzy rzeczy: (1) odmianę tych nieregularnych czasowników, (2) wybór posiłkowego (essere/avere) w czasach złożonych, (3) gdzie postawić zaimek (devo farlo czy lo devo fare). Najpierw zobaczysz formy w kontekście, sam spróbujesz odkryć wzór, potem go potwierdzimy.

Italian grammar

Level: A2 · 20 min of study

Leggi i messaggi di Marco e Anna: «Ciao Anna! Stasera **non posso** uscire, **devo** finire un lavoro. — Peccato! Io **voglio** vedere quel film. **Possiamo** andare domani? — Domani **devo** lavorare fino alle sei, ma dopo **posso**. — Perfetto. **Sai** guidare? Così **possiamo** prendere la macchina. — Sì, **so** guidare bene! — Ottimo. **Devo** comprare i biglietti: **li devo** prendere online o **devo comprarli** alla cassa?» Hai notato? Dopo **devo, posso, voglio, sai** arriva sempre un altro verbo all'**infinito** (uscire, finire, vedere, guidare). E quei pronomi: **li devo** prendere = **devo prenderli** — due posizioni, stesso significato!

Dovere, potere, volere + infinito

Trzy główne czasowniki modalne są NIEREGULARNE — trzeba zapamiętać ich odmianę w czasie teraźniejszym. Łączą się z drugim czasownikiem w bezokoliczniku, dokładnie tak jak po polsku (muszę PRACOWAĆ, mogę WEJŚĆ, chcę SPAĆ). DOVERE = obowiązek/konieczność (musieć, być powinnym). POTERE = możliwość LUB pozwolenie (móc). VOLERE = chęć (chcieć). Uwaga komunikacyjna: „Posso?” to najgrzeczniejszy sposób, by zapytać o pozwolenie; „Vorrei” (tryb przypuszczający od volere) jest grzeczniejsze niż „voglio”, gdy o coś prosisz w sklepie czy w barze.

Presente — dovere / potere / volere (nieregularne)
Osobadovere (musieć)potere (móc)volere (chcieć)
io**devo****posso****voglio**
tu**devi****puoi****vuoi**
lui / lei**deve****può****vuole**
noi**dobbiamo****possiamo****vogliamo**
voi**dovete****potete****volete**
loro**devono****possono****vogliono**
  • Domani **devo** lavorare fino a tardi. Jutro muszę pracować do późna.
  • **Posso** aprire la finestra? Czy mogę otworzyć okno?
  • I bambini non **vogliono** dormire. Dzieci nie chcą spać.
  • **Vorrei** un caffè, per favore. Poproszę kawę. (dosł. chciałbym)

Keep learning for free

This is a preview. Sign up free for the full lesson, examples, exercises and AI correction.

Sign up free