Jak się przedstawić po włosku: potrzebne zwroty

Cztery informacje i jak się je podaje

Imię: mi chiamo Marek to forma zwykła; sono Marek jest bardziej bezpośrednia i całkowicie poprawna. Il mio nome è Marek jest gramatyczne, ale brzmi jak tłumaczenie — Włosi tak prawie nie mówią.

Pochodzenie: sono polacco / sono polacca (narodowość uzgadnia się z rodzajem) albo vengo dalla Polonia. O mieście: sono di Varsavia, jeśli się tam urodziłaś lub urodziłeś, vivo a Varsavia, jeśli tam mieszkasz.

Praca: sono insegnante, faccio l'ingegnere, lavoro in una banca. Uwaga: po essere nazwa zawodu nie ma rodzajnika, po fare ma.

Wiek: *ho 30 anni, nigdy sono 30 anni. Po włosku wiek się ma*, dokładnie odwrotnie niż podpowiada polskie „mam 30 lat”… które akurat pasuje idealnie.

Nieformalnie czy formalnie

Nieformalnie: Ciao! Come ti chiami? Io sono Marek. Piacere! Ciao działa i na powitanie, i na pożegnanie.

Formalnie: Buongiorno. Sono Marek Nowak. Come si chiama? Piacere di conoscerLa. Zmieniają się trzy rzeczy: powitanie (buongiorno do popołudnia, buonasera później), czasownik w trzeciej osobie i całkowity zanik ciao.

Samo piacere działa w obu rejestrach i jest najnaturalniejszą odpowiedzią, gdy ktoś się przedstawia.

Trzy rzeczy, które zdradzają obcokrajowca

Sono 30 anni zamiast ho 30 anni. Najczęstszy błąd początkujących w ogóle — a Polak ma tu przewagę, bo polskie „mam” prowadzi do właściwej odpowiedzi.

Zapominanie o uzgodnieniu rodzaju: kobieta mówi sono polacca*, sono stanca*. Rodzaj męski w ustach kobiety rzuca się w oczy natychmiast.

Używanie buonanotte na powitanie wieczorem: buonanotte mówi się tylko odchodząc, gdy rozstajemy się na noc. Przychodząc mówi się buonasera.