Kiedy używa się czasu przyszłego po włosku (a kiedy nie)

Dla Polaka to znajome

Polski robi dokładnie to samo: „jutro jadę do Rzymu” jest naturalniejsze niż „jutro pojadę”, gdy plan jest ustalony. Odruch masz już gotowy — wystarczy sobie o nim przypomnieć zamiast tłumaczyć mechanicznie.

Uwaga na jedno: polski czas przyszły dokonany („pojadę”) nie ma włoskiego odpowiednika jeden do jednego. Włoski nie rozróżnia dokonaności w przyszłości, więc andrò pokrywa i „pojadę”, i „będę jechał”.

Reguła, której podręczniki nie podają

Jeśli fakt jest zaplanowany i pewny, mówiony włoski używa czasu teraźniejszego. Domani parto per Milano brzmi naturalniej niż domani partirò, które wypada formalnie albo z naciskiem.

Używanie czasu przyszłego do wszystkiego, co przyszłe, to jeden ze sposobów, po których poznaje się osobę uczącą się z książek.

Czas przyszły zostaje dla przewidywań i obietnic: un giorno andrò in Giappone, ti chiamerò domani, *pioverà nel weekend*.

Czas przyszły, który mówi o teraźniejszości

To zastosowanie najczęstsze i najrzadziej nauczane. Włoski czas przyszły służy do przypuszczania: Che ore sono? Saranno le tre nie mówi o przyszłości, tylko znaczy „pewnie jest koło trzeciej”.

Dov'è Marco? Sarà a casa — pewnie jest w domu. Quanto costa? Costerà cinquanta euro — będzie ze pięćdziesiąt.

Istnieje też wersja o przeszłości: non risponde, avrà già dormito** znaczy „pewnie już śpi”. To konstrukcja słyszana we Włoszech codziennie, a prawie żaden kurs nie mówi o niej wprost.

Jak się tworzy, w skrócie

Bierze się bezokolicznik i dodaje końcówkę: parlare → parlerò*, prenderò, dormirò. W czasownikach na -are a przechodzi w e: parlare → parlerò*, nie „parlarò”.

Najczęstsze nieregularne skracają temat: essere → sarò, avere → avrò, andare → andrò, potere → potrò, volere → vorrò, venire → verrò, fare → farò.

To te same nieregularne co zawsze — i to dobra wiadomość: kto zna je w teraźniejszym, od razu rozpozna schemat.