Gramatyka włoska, krok po kroku

Rodzajnik określony i nieokreślony: wszystkie formy, kiedy się ich używa, a kiedy je pomija.

del, dello, della, dei, degli, delle: di + rodzajnik, aby powiedzieć «un po' di» i «alcuni».

Rodzajnik z nazwami własnymi, nazwiskami, tytułami i nazwami geograficznymi: kiedy jest potrzebny, a kiedy nie.

Czym jest rzeczownik i jak się go klasyfikuje: pospolity czy własny, konkretny czy abstrakcyjny, jednostkowy czy zbiorowy.

Rodzaj męski czy żeński: jak rozpoznać rodzaj po końcówce, z wyjątkami i uzgodnieniem.

Jak tworzy się rodzaj żeński: rzeczowniki ruchome, niezależne, wspólnorodzajowe i obojnacze.

Jak tworzy się liczbę mnogą: reguły regularne, przypadki szczególne (-ca/-ga, -io, -co/-go) i rzeczowniki nieodmienne.

Dwie klasy (-o i -e), zgodność z rzeczownikiem co do rodzaju i liczby oraz pozycja.

Il mio, il tuo, il suo...: formy, użycie rodzajnika i reguła nazw pokrewieństwa.

Blisko i daleko: formy questo i quello (które odmienia się jak rodzajnik) oraz ich użycie.

Porównywanie (più/meno... di/che, come, quanto) i stopniowanie do maksimum (il più..., -issimo), wraz z formami nieregularnymi.

Rodzaje przysłówków, pozycja oraz podstawowa różnica między molto/poco jako przysłówkiem (nieodmiennym) a przymiotnikiem.

io, tu, lui, lei, noi, voi, loro: formy, podmiot domyślny, grzecznościowe Lei i zaimki akcentowane.

Jedno słowo zamiast rzeczownika — i końcówka imiesłowu zmieniająca się z lo/la/li/le.

Mi, ti, gli, le, ci, vi, gli/loro: jedno słowo na odbiorcę. Plus lista czasowników z «a» i pułapka czasownika piacere.

Gdy zaimek dalszy i bliższy się łączą: me lo, te la, glielo, ce ne — z przekształceniami i pozycją.

Dwa słówka, które unikają powtórzeń: NE (ilość, «di» czegoś) i CI (miejsce, «a» czegoś).

Jedno słowo łączące dwa zdania: che jako podmiot i jako dopełnienie, zawsze nieodmienne.

Zaimek względny po przyimku: «la città in cui vivo», «l'amico di cui ti ho parlato», «il motivo per cui sono qui».

qualche, alcuni, ogni, tutto, nessuno, qualcosa, qualcuno: wskazywanie nieokreślonej ilości lub tożsamości.

Bardziej wyrafinowane zaimki i przymiotniki nieokreślone: chiunque, ognuno, ciascuno, qualsiasi/qualunque, altro, parecchio.

di, a, da, in, con, su, per, tra/fra: podstawowe użycie w przestrzeni i w czasie.

Połączenie przyimka z rodzajnikiem (del/allo/nella/sui), użycie a/in/da/di/su i rodzajnik cząstkowy.

Trzy koniugacje, nieregularne czasowniki używane na co dzień, piacere oraz c'è/ci sono.

Lista dei verbi (regolari e irregolari) e tante esercitazioni.

Zaimek zmieniający się wraz z osobą, formy wzajemne i czas przeszły z essere + uzgodnienie.

Dwa elementy: czasownik posiłkowy (avere lub essere) + imiesłów przeszły — z nieregularnymi, uzgodnieniem i wyznacznikami.

Karta poświęcona imperfetto: jak się tworzy (−avo/−evo/−ivo + cztery nieregularne) i jego użycie — opis, przyzwyczajenie i czynność trwająca w przeszłości.

Przeszłość przeszłości: czynność, która nastąpiła przed inną, już przeszłą (quando arrivai, era già partito).

Jak się tworzy (regularne i nieregularne) i jak się go używa: przewidywanie, obietnica i futuro prawdopodobieństwa.

Do czynności przyszłej, która nastąpi PRZED inną, i do stawiania hipotez o przeszłości: «Quando avrò finito...», «Sarà già arrivato».

Forma grzeczności: jak się ją odmienia i jak używa do proszenia, wyrażania pragnień i udzielania rad.

Żal i przyszłość w przeszłości: avrei fatto, sarei andato (avrei voluto...; ha detto che sarebbe venuto).

Wydawanie rozkazów, poleceń i rad: formy twierdzące i przeczące, nieregularne oraz zaimki doczepione.

Jak wydawać polecenia i formułować prośby w sposób formalny, zwracając się przez Lei: «Scusi», «Mi dica», «Si accomodi», «Prego, entri».

Tryb opinii, pragnienia i wątpliwości: jak się tworzy i kiedy się go używa (penso che, voglio che, è importante che...).

Do wyrażania opinii, wątpliwości lub pragnienia dotyczącego czegoś, co już się wydarzyło: «Penso che sia partito ieri».

Congiuntivo przeszłości i hipotezy: «Pensavo che fosse tardi», «Se avessi tempo...», «Magari fossi ricco!».

Forma na -ando / -endo: «sto mangiando», «camminando ho incontrato Anna», «sbagliando si impara».

Gdy podmiot podlega czynności, zamiast ją wykonywać: «La cena è preparata da Marco», «Il ladro è stato arrestato».

Czasowniki z doczepionymi partykułami, które zmieniają znaczenie: farcela, andarsene, volerci, metterci. «Ce la faccio!», «Me ne vado», «Ci vuole tempo».

Czas narracji i baśni: «C'era una volta un re che visse felice... nacque, crebbe, partì».

Chi, che cosa, dove, quando, come, quanto, perché, quale: jak zadaje się pytania po włosku.

Jeśli coś jest możliwe i rzeczywiste: se + tryb oznajmujący teraźniejszy → teraźniejszy, przyszły lub rozkazujący.

Jeśli coś jest możliwe lub wyobrażone: se + congiuntivo niedokonany → tryb warunkowy teraźniejszy (se avessi tempo, verrei).

Jak powstają nowe słowa z istniejących: przyrostki (-zione, -mento, -ezza, -ità) i przedrostki przeczące (in-, s-, dis-).